ديوانه شو

آرزوی دفتـــــــر انشــــای من را باد برد

 کودکی های پر از رویای من را باد برد

 نمره ام از زندگی امروز زیر صــفر بود

بیست های دفتر املای من را بـــــاد برد

 این همه خط خوردگی در ذهن دیروزم نبـــود

مشق های خوش خط و زیبای من را باد برد

 کودکی را مادرم روی طنــابی پــــهن کرد بود

 ناگهان دیدم که شادی های من را باد برد

 مانده ام در حســـرت دیروز های گمــشده

نور فانـــوس شب فـــردای من را باد برد

گم شدم من ، راه برگشتم کدامین جاده بود؟

شب به روی جاده ها جاپای من را باد برد!! 

پاک کردن صورت مسئله:
مداد تراش کثیف ترین موجود بشری است !!!
او سر هزاران مداد بی گناه را بر باد داده است!؟
برای مداد تراش عشق مفهوم ندارد.
او تنها و تنها به لذت های خویش و به پیچاندن مداد می اندیشد!
و از کوتاه شدن عمر مداد لذت می برد.
برای او اصلا مهم نیست که مداد چه می نویسد و به چه می اندیشد.
اما پاک کن مظهر ایثار و فداکاری است.!؟
او مانند مادری مهربان نگران قلم است.
این مادر مهربان ذره ذره وجود خویش را نثار می کند تا قلم زنده بماند.
زمانی که قلم نوشت:
مرگ بر....
علم یا ثروت؟
شرق يا غرب؟
اصلاحات یا اصول گرایی؟
پاک کن همه را پاک کرد!!!!
تنها زمانی که نوشت:دوستت دارم!
این نوشته پاک نشد و به جاودانگی رسید.
او دیگر فرصتی برای پاک کردن نداشت!
زیرا از فرط شوق برای همیشه چشم هایش را بست!!!
او سال ها در انتظار شنیدن این واژه بود!!!؟؟؟

چوب خيزران:
عده ايي فیلهای وحشی را به درون قفس های بزرگ هدایت می کنند.عده ای ديگر با لباس سیاه از بالای قفس با نیزه هایی از چوب خیزران فیلها را تا حد مرگ به خاک و خون می کشند.جایی برای فرار نیست.حیوان های زبان بسته بر اساس غریزه به دنبال ناجی می گردند.
ناگاه انسان هایی با لباس سفید از راه می رسند.مهاجمین را فراری می دهند و بر زخم فیل ها مرحم می نهند.
فیل به همین راحتی رام می شود!!!
در برخی کشورها احزاب سیاسی از همین حقه کثیف برای حکومت الهام می گیرند.
دولتمردان با استحمار ملتها سالها بر ثروتهای مملکت خیمه می زنند. حکومت ها مرتب عوض می شوند اما تنها چیزی که باقی می ماند آثار بی رحمانه خیزران بر پشت فیلهاست.چیزی که هماره در سینه تاریخ به یادگار خواهد ماند.حتی اگر تاریخ نیز حافظه اش دچار اختلال شود خدا هرگز فراموش نخواهد کرد او هرگز ستمکاران را نخواهد بخشید!

من یک ناراضی اجتماعی هستم. من کشور ثروتمندی دارم با نعمت های بی شمار.وقتی فقر مردم را می بینم رنج می برم فقر مالي فقر فرهنگي....هر کسی در مورد علل عقب ماندگی مملکت نظری دارد.به اعتقاد من اوضاع خیلی پیچیده نیست.یک تکه نخ را بردارید و دور انگشتانتان بپیچید.نیازی هم نیست زیاد فشار دهید.لحظاتی بعد انگشت به علت نرسیدن خون سیاه می شود.حالا اگر همین نخ را اندکی بیشتر کنیم یا به صورت پارچه دور سرمان ببندیم خون کمتری به مغز می رسدو کلیه سیستم مدیریتی دچار اختلال می شود.یک مثل انگلیسی می گوید برخی انسانها مغزشان دچار یبوست شده است و دهانشان اسهال گرفته است.انسانهایی این گونه توان اداره مملکت را ندارند.چند نفر نخبه و اندیشمند بزرگ نیز به علت ناتوانی اطرافیان خود به صورت اتوماتیک از کار می افتند.

در تمامی سالهای زندگي عاشق طبیعت بودم و زندگی در روستا. برایم چیزی لذت بخشتر از هوای آبادی و نان گرم تنوری و پنیر محلی وجود ندارد. من عاشق بوی آویشن و پونه وحشی هستم. وقتی روستا بودم می رفتم به ارتفاعات آبادی .یادم می آید یک بار دم غروب يک الاغ را ديدم که گریه می کرد. او نیز زندگی و رنج را می فهمید. کاش هرگز بزرگ نمی شدم. وقتی بزرگترشدم از حیوانات و طبیعت هم دور شدم . آلوده شهر شدم و زندگي شهري و.... بیشتر وقت و زندگیم صرف کار شد و زمانی به اشتباه خود پی بردم که اندکی دیر شده بود. دلم برای آبادی تنگ شده است. دلم برای درآغلا تنگ شده است. هنوز سگ را دوست دارم. من عاشق صداقت و صفای حیوانات هستم. من از این زندگی لذت نمی برم. دیگر هیچ آرزويی ندارم. من عاشق شبهای مهتابی هستم. مدتی دیگر برای همیشه به کوه باز خواهم گشت. درآن جا کلبه ای خواهم ساخت. گله ای کوچک از گوسفندان، چند تا سگ زیبا، و تعدادی کبوتر و مرغ قشنگ به دور از شهر و تمامی انسانها.من تمامی گمشده های خود را یک جا خواهم داشت.تعدادی مرغ و خروس هم خواهم داشت.در آن جا از همه دور خواهم بود. دیگر کسی کبوترهایم را سرنخواهد برید.دیگر کسی سگ مرا نخواهد کشت.دیگر کسی برای من از سوريه و نوار غزه سخن نخواهد گفت.آن جا دیگر اثری از تلویزیون و احزاب و ژست های مزخرف سیاسی نیست.در آن جا زندگی خواهم کرد.صبح تا شب در آغوش طبیعت خواهم بود تنهای تنها.و دریک غروب دل انگیزو به دور از تمامی انسانها جان خواهم سپرد این پایانیست بر تمامی دردهای بی پایان من من عاشق تنهایی هستم. 

من کیم؟
تکه سنگی که جدا مانده ز کوه
نه مرا یار
نه غمخوار
نه دلداری هست
نه به جا مانده شکوه
کودکی گاه مرا گیرد دست
گه زند بر سگ و گه بر خرمست
دلم از دوری اصلم
بگرفته ست و دگر تابی نیست
پیر مردی بگرفته ست مرا
به کفش تا بردم
آن جایی
به طهارت
که دگر آبی نیست!
بار الها
دگرم یاری نیست
من غریب هستم و جز اشک
مرا کاری نیست
تکه سنگم ناچیز
وانگهی دل دارم
دل پردرد مرا
طاقت این خواری نیست
بار الها
زتو نومیدم من
یا به اصلم برسان
یازقهرت
بنما خاکی نیست!

به کجا می نگری ؟

با توام کودک شهری

که نشستی برتخت

زجهان بی خبری

هر بهاری که رسید

تو چرا می خوانی باز باران...

کودک شهری من

آن زمان که چنین دلشادی

از دهی دور و زمستانی سرد

که آید از هر طرفش فریادی

بکن از رنج کسان هم یادی

گربه وحشی ایران وطنت

پشت گوشش نتواند بیند

در ده دلبندم

که بسی دلبندم

نم باران به دلم غم ریزد!

سقف هرخانه بسی سست

گلین ، کوتاه است

سقف تاریک اطاق ده من سوراخ است!

به یاد استاد یمینی شریف